تو صبوری کردی و  من شکر نکردم

عمری بدنبال دیدنت بودم و همه عمر ندیدم تو را

غافل شدم که ندیدنت سخت تر از دیدنت بود و من کور بودم 

دیگه هیچ فرقی نداره زنده بودن   تو جنون لحظه های بی پناهی
نمی خوام بارون بباره روی شیشه   تو دقیقه های تلخ بی قراری
بذار دستاتو بگیرم   تا کنار تو بمیرم
وقتی آسمون غریبست ، تنها عشق تو رو دارم
تو هجوم بی صدایی ، تو ببین شکسته بالم
پره ازتقویم پاییز، بی غرور و بی ستاره
بذار آسمون بباره ، زنده کن تاج ترانه
می خوام آفتابی بشه یه شب تو رویا
زخم خستگیمو مرحم کنم اینجا
من می خوام از موج دریا صدف بچینم
عطر احساسو تو قلب ، تو ببینم
عزیزم
وقتی آسمون غریبست تنها عشق تو رو دارم
تو هجوم بی صدایی تو ببین شکسته بالم

درآتش عشقت ای دوست چنان خاکستر شده ام ...
    نه مثل شمع که چون جهنم داغ شده ام ...
       می نگرم این وجود ناچیز که برد باد پاییزی سوار است و مرا می گذارد جا .
          ذره شدم ، همچو خاک ،  به دامان تو آویخته شوم .
            دامن خود را متکان ای عزیز .
             این منم ای دوست .
             همان آتش ،  شده از عشق تو خاکستر ، اینباربه دامان تو آویخته شدم .
              دامن خود را متکان ای عزیز .

تاکی میخوای خودتو مخفی کنی ؟
چرا اونقدر شهامت نداری که بدون من زندگی کنی ؟
تو معلوم هست چی هستی ، از چه جنسی هستی که اینقدر ناشناخته موندی  ؟
چرا نمیتونیم تو رو شناسایی کنیم ؟ مگه تو از جنس خدایی ؟
هرکاری خواستی کردی و منو دنبال خودت کشوندی ؟
آخرش چی ...دنیا منو با خودش میبره و تو تنها میشی .
ببینم وقتی رسوا شدی ، روی دیدن منو داری ؟
چرا من باید جواب پستی های تو رو بدم ؟
مگه تو نبودی که به هزار چهره منو جلوه دادی و هیچ کسی تو رو ندید ؟
اما یه روز وقتی دست تو رو گرفتن و به زور از من جدا کردن قدر منو میفهمی .
ای روح نااهلی نکن...اونی که تو رو به من هدیه کرد توان پس گرفتن تو رو هم داره .
فکر نکن تا همیشه پشت من خاکی پنهان میمونی .
من ازجنس خاکم و تو پرتوی نوری.
حداقل بذار برای دنیای تاریک جدایی ، چراغی باشی برای ابدی شدن .

سلام خدا ...
تا کی میخوای صبر کنی ؟
چرا اینقدر صبوری ؟
چرا میخوای اونقدر صبر کنی تا نابود شدن خودمو تجربه کنم ؟
تو که میدونی من ناتوان تر از اندیشه توهستم .
پس چرا صبر میکنی تا من بیشتر زیر بار گناهام دست و پا بزنم .
چرا میخوای اونقدر خم بشم که دیگه نتونم به آسمون نگاه کنم ؟
چرا وقتی میدونی من حتی جرات برگشتن ندارم منو با خودت به اول راه میبری .
چرا میخوای اونقدر صبر کنی تا وقت رفتن حسرت برگشتنو کوله بارم کنم و روی دبدن تو رو نداشته باشم .
شاید اصلا نمیخوای منو ببینی که اینقدر صبر میکنی .
منو خلق کردی که عجز خودمو ثابت کنم به خودم .
یا از عجز خلق تو گوشه چشامو ترکنی .
اومدم که برای خودم باشم یا هرتیکه از وجودمو زیر دندون آدما تجربه کنم .
آخدا ...
این پایینم نگاهی کن ...
منم هستم ... منو جا گذاشتی. 
آخدا ماهم بندتیم ... یادت نره که هنوز خلقتیم .

                    سلام ای غروب غریبانه دل
              سلام ای طلوع سحرگاه رفتن
         سلام ای غم لحظه های جدایی
     خداحافظ ای شعر شبهای روشن
   خداحافظ   ای شعر شبهای روشن
       خداحافظ    ای  قصه   عاشقانه
            خداحافظ  ای آبی روشن عشق
                  خداحافظ ای عطر شعر شبانه
                    خداحافظ    ای همنشین همیشه
                      خداحافظ   ای داغ بر دل  نشسته
                       تو تنها نمی مانی ای مانده بی من
                        تو را میسپاریم به دل های خسته
                        تو را میسپارم  به مینای مهتاب
                       تو را میسپارم به  دامان  دریا
                   اگرشب نشینم اگرشب شکسته
                تو را میسپارم  به  رویای فردا
            به شب میسپارم تورا تا نسوزد
           به دل  میسپارم  تورا تا نمیرد
          اگرچشمه واژه از غم نخشکد
        اگر روزگار این  صدا را نگیرد
         خداحافظ ای برگ و بار دل  من
          خداحافظ ای سایه سار همیشه
            اگر سبز رفتی   اگر   زرد ماندم
                خداحافظ  ای   نوبهار   همیشه

ساده بیا دست منو بگیر و ساده نگیر این همه سادگی رو
ساده نگیر اگه هنوز میتونی ، پای همه سادگیات بمونی
خسته نشو اگه تموم راهها ، پیش تو و سادگیات بسته شن
طاقت بیاراگه همه آدما ، از اینکه پابه پات بیان خسته شن
آخرخط جاده های حسرت ، بگو چقدر راه نرفته مونده
پشت دلت وقتی به خون نشسته ، چند تا ترانست که کسی نخونده
دووم بیارخسته نشو از سفر ، تنهاییتم بذار رو دوشت ببر
ترانه باش اونور آخرخط ، به نقطه میرسی بیا سرخط
به نقطه میرسی بیا سرخط ...
ساده بیا دست منو بگیر و ساده نگیر این همه سادگی رو
ساده نگیر اگه هنوز میتونی ، پای همه سادگیات بمونی

دلم خوش بود که بدترین گناهم شکستن شیشه پنجره همسایمون با توپ پلاستیکی بود .

مثل کیف سبک مدرسه  با خودم  حملش میکردم .

اما امروز این کوله بار سنگین گناه کمرمو خم کرده .

دیگه حتی نمی تونم سرمو بالا بگیرم .

چه سخته حمال گناهان سنگین خودم باشم .

وقتی اونقدر عاجز باشم که نتونم اونارو زمین بذارم و ...

می شنوی خدا ؟

من دارم این زیر له می شم .

کمکم کن .

کمکم کن .

                      تو بارون که رفتی   شبم زیر و رو شد

             یه بغض شکسته   رفیق گلوم شد

         تو بارون که رفتی   دل باغچه پژمرد

      تمام وجودم   توی آیینه خط خورد

   هنوز وقتی بارون

  تو کوچه میباره

 دلم غصه داره

دلم بی قراره

نه شب عاشقانست

نه رویا قشنگه

دلم بی تو خونه

دلم بی تو تنگه

یه شب زیر بارون 

که چشمم به راه

می بینم که کوچه

پر از نور ماه

تو ماه منی که تو بارون رسیدی

 امید منی تو شب نا امیدی

    تو بارون که رفتی   شبم زیر و رو شد

        یه بغض شکسته   رفیق گلوم شد

             تو بارون که رفتی   دل باغچه پژمرد

                    تمام وجودم    توی آیینه خط خورد

ای پرنده مهاجر ، سفرت سلامت

اما

به کجا میری عزیزم ، قفس تموم دنیا

روی شاخه های دوری ، چه خوشی داره صبوری

وقتی خورشیدی نباشه ،  تا همیشه سوت و کوری

می گذره روزای عمرت ، توی جاده های خلوت

تا بخوای برگردی خونه ، گم میشی تو باغ قربت

واصه ما فرقی نداره ، هرجا باشیم شب نشینیم

دلخوشیم به اینکه شاید ، سحر و یه روز ببینیم

آخرش یه روزی هجرت ، درخونت و می کوبه

تازه اون لحظه میفهمی ، همه آسمون غروبه

می گذره روزای عمرت ، توی جاده های خلوت

تا بخوای برگردی خونه ، گم میشی تو باغ قربت

واصه ما فرقی نداره ، هرجا باشیم شب نشینیم

دلخوشیم به اینکه شاید ، سحر و یه روز ببینیم

آخرش یه روزی هجرت ، درخونت و می کوبه

تازه اون لحظه میفهمی ، همه آسمون غروبه

دنیا رو من می بینم ، توی چشای خستت

سایه غم نشسته ، روی لبای بستت

قفل سکوتو بشکن

دنیا ی ما قشنگه

دنیا ی پاک عاشق

آسمونش یه رنگه

قلب من از تو روشنه

برکت صبح روشنی

بی تو نمی تونم باشم ، هرجا برم تو با منی

بخون تو خونه چشام ، ببین فقط تو رو میخوام

بخون تو خونه چشام ، ببین فقط تو رو میخوام

دوست دارم ، دوست دارم

تو زندگیم تو رو دارم

 تو خلوت یه کوهی

غروب چشمه ساری

یه آهوی نجیبی

پرنده بهاری ، پرنده بهاری

تنت مثل کویره

کویر گرم و خاکی

تو تشنه ای ، ولیکن

همیشه خوب و پاکی

قلب من از تو روشنه

برکت صبح روشنی

بی تو نمی تونم باشم ، هرجا برم تو با منی

بخون تو خونه چشام ، ببین فقط تو رو میخوام

دوست دارم دوست دارم

تو زندگیم تو رو دارم

امروز امیردر می خانه ، تویی تو

فریادرس این دل دیوانه ، تویی تو

مرغ دل ما را که به کسرا نگردد

آرام توی ، دام تویی ، دانه توی تو

آن مهر درخشان ، که به هر ساز دهد تاب

از روزن این خانه به کاشانه ، تویی تو

در کعبه و بت خانه بگشتیم بسی ما

دیدیم که در کعبه و بت خانه تویی تو

دیدیم که در کعبه و بت خانه تویی تو

هزاران بار ما را سوخت ، حریق حادثه تا مرز خاکستر

  ولی ما نسل سیمرغیم ، که از خاکستر خود می گشاید پر

   طلوع تازه سیمرغ در راه است ، همین فردا که می آید

  سحر پایان تاریکی است و این دیری نمی پاید

هزاران بار ما را سوخت ، حریق حادثه تا مرز خاکستر

  ولی ما نسل سیمرغیم ، که از خاکستر خود می گشاید پر

    ماندنی نبوده و نیست ، ظلم شب به این قبیله

      راه فردای رهایی است ، خشم خونین قبیله

       بغض ما و ظلم ظلمت ، ماندنی نبوده و نیست

        تا شکفتن ، تا رسیدن ، یک قدم ، یک لحظه باقیست

         هزاران بار ما را سوخت ، حریق حادثه تا مرز خاکستر

         ولی ما نسل سیمرغیم ، که از خاکستر خود می گشاید پر

         وقت بیداری سیمرغ ، فصل سرخ همصدایست

        خشم سوگوار مرد و راهی صبح رهایست

       شیشه عمرسیاهی ، خشم تو ، بغض منه

    نازنین داغ دارم ، تو بزن که بشکنه

وقتشه که بشکنه ...

از غم ديرينه ام ، شد امشب باراني آسمان

سرد و بي ستاره شد شبستان دلم ، چه آسان

بگرفتم دست نياز ديگري را ، زدم به نامردمي ها زانو

بدوش بركشيدم بار سنگين دلم را ، زدم به نامردمي ها زانو

پروردگارا ...

زماني است كه بر نيت صاف ، حجاب سنگ دلي افكنم

چه ساده باختم ... غمار زندگي را ... حاليا كه برگ برنده داشتم

لحظه ها هميشه خواستن ، كه تو رو بگيرن از من

چه غريب و نا شناسه ، جاده به تو رسيدن

هميشه يه چيزي بوده ، شوغتو از دلم ربوده

ولي يك تپش دل من ، از غمت جدا نبوده

بيا ...

يه روز چشاتو وا كني ، مي بيني كه من تموم شدم

مي بيني جام كه خاليه ، يا رفته ام پي خودم

اگه يه روز و روزگار ،  پيش خودت باز بشيني

تموم اين روزا رو ، جلو چشات باز ميبيني

بيا ...

لحظه ها هميشه خواستن ، كه تو رو بگيرن از من

چه غريب و نا شناسه ، جاده به تو رسيدن

بيا ...

چقدر ما فاصله داريم ، چرا اينو نفهميدم

كاش اون روزا مي مردن و يه جور اينو مي فهميدم

ديگه برام نمي موني ، تو چشمات اينو مي خونم

چقدر دلم گرفته باز ، نمي دونم چي بخونم

بيا ...

اشک من ، پیرهنتو تر کرده

همه جا عطر تو پیچیده ، ولی

دل دیگه غربتو باور کرده

مثل اون پرنده شکسته بال 

دل من بعد تو بی لونه شده

با تو بی قراره و ، بی تو بی قراره

دل من راس راسی دیونه شده

امشبم میون این خاطره های سردم

بی رمق ، دنبال اون ، حادثه ای میگردم

که نفهمیدم و کی ، کجا تو رو ، ازم گرفت

دست تو جدا شد و ، نگاهتو گم کردم

چرا باید وقتی خونه دلت متروکه

واسه در زدن باید ، دنبال یک بهونه گشت

وقتی راه نداره چشمام ، به حریم قلب تو

چه جوری میشه پی ، یه فرصت دوباره گشت

بهار عمر من گذشته و تو رو ندیدم

خزون من رسید ، از تو امید نبود ، بریدم

من برای تو نوشتم از نم نم بارون

نوشتم قصه عشقمو با چشای گریون

نوشتم که دلم تنگه ، شکسته پر و بالم

یه لحظه نمیره یاد تو از فکر و خیالم

اره دوست دارم  بیا نذار دلم بمیره

چشای آشنای تو که از یادم نمیره

دوتا دسام مرکبی

تموم شعرام خط خطی

پیش شما شازده خانوم

منم فقیر پاپتی

غرور و بردار و ببر

دلم میگه دلم میگه

غلامی رو به جون بخر

دلم میگه دلم میگه

شازده  خانوم قابل باشم

باید بگم به شعر من خوش آمدی

خوش آمدی ، خوش آمدی

شازده خانوم چه خاکی و چه بی ریا

به منزل خود آمدی ، خودآمدی ، خود آمدی

عجب عجب چه رند و چه بلا شده

دل پدر سوخته ام

باور کنید زشوقتون اشکی شده

چشم به در دوخته ام

فرصت بدید عاشقیمو ، خدمتتون عرض می کنم

واصه فرار از دلم دوپا دارم ، دوپا دیگه قرض می کنم

شازده  خانوم قابل باشم

باید بگم به شعر من خوش آمدی

خوش آمدی ، خوش آمدی

شازده خانوم چه خاکی و چه بی ریا

به منزل خود آمدی ، خودآمدی ، خود آمدی

زن زیبا ، بود در این زمونه ، بلا

  خونه ای بی بلا هرگز نمونه ، ای خدا

       زن گل ماتمه ، خار وگل باهمه

          زن نامهربون دشمن جونه

             دل سرای غمه ، غم عالم کمه

              خونه دل دمی ، بی زن نمونه

               بی دل و دلبرم ، بی سر و همسرم

               شاخه بی برم ، بی همزبونم

               هرکه دارد گـلی ، شوق آب و گلی

              من بی دل چرا تنها بمونم

            بی دل و بی نشان ، آخر آسمان

         شادی روز و روزگار من کو

     مرغ پر بسته ام ، خسته ام ، خسته ام

  بی قرارم ، بگو ، قرار من کو

             غروبا که میشه ، روشن چراغا

       میان از مدرســه ، خونه کلاغا

     یاد حــرفای اون روزت میفتم

  که تا گفتی به جون و دل شنفتم

عجب غافل بودم من

اسیر دل بودم من

اسیر دل نبودم

اگه عاقل بودم من

 یادت میاد ، به من گفتی چه کار کن

      گفتی از مدرســه ، امروز فرارکن

        فرارکردم من اون روز زنگ آخر

                نرفتم مدرسه تا سال دیگر

                    عجب غافل بودم من

                    اسیر دل بودم من

                    اسیر دل نبودم

               اگه عاقل بودم من

   غروب برمیگردن باز کلاغا

 بیادم باز میاد اون کوچـــه باغا

 هنوز تو اون کوچه رو اون اقاقی

       دلـــی که کنده بودی مونده باقی

                        عجب غافل بودم من

                                اسیر دل بودم من

                                     اســـیر دل نبودم

                                          اگه عاقل بودم من

          تو چشمون سیاهم تو نگاه کن

          به رخسار چو ماهم تو نگاه کن

         دیگه غم تو دلم پا نمیذاره

      دل من پس از این غصه نداره

 ببین خنده من ، شادی من ، هستی من ،  مستی من

هرچه که دارم از تو دارم

 ببین نور صفا در نگهم ،  پرتو چشم سیهم

      هرچه که دارم از تو دارم

           ببین چشمون من جام شراب

                  نگهم ، بخدا جادوی خوابه

                         دل من شده دم ساز محبت

                                بخوان از نگهم راز محبت

                                   دیگه بر لب من سرشک غم نمی نشینه

                                     دیگه جای تو را در دل من کسی نگیره

                                   تو رگ خشک درختا

                                   درد پاییز می گیره

                                        بارون نم نمک آروم

                                          روی جالیز می گیره

                                         دیگه سبزی نمی مونه

                                                همه جا برگای زرده

                                                دیگه برگا نمی رقصن

                                                     رقص پاییز پر درده

                  گرمی دستای من کم شده دستاتو بده

                   دستای سرد منو گرم بکن   باد پاییز سرده

                            آفتاب تنبل پاییز میگه قلبت سرده

                      بازی ابرا با خورشید   منو آروم کرده

                  واصه پر کشیدن من

                  خواستی آسمون نباشی

                     حالا پر پر می زنم تا

                        همیشه آسوده باشی

                          دیگه نه غروب پاییز

                           رو تن لخت خیابون

                          نه به یاد تو نشستن

                         زیر قطره های بارون

                     واصه من فرقی نداره

                 وقتی آخرش همینه

              وقتی دلتنگی این خاک

            توی لحظهام می شینه

           تو میری شاید که فردا  رنگ بهتری بیاره

           ابر دلگیر گذشته  آخرش یه روز بباره

             ولی من می مونم اینجا  با دلی که دیگه تنگه

                می دونم هرجا که باشم  آسمون همین یه رنگه

                                                                           تا من بدیدم روی تو

                                                             ای ماه و شمع روشنم

                                                    هرجا نشینم ، خود روم

                                               هرجا روم ، در گلشنم

                                            من آفتاب انورم

                                           خوش پرده ها را ، بر درم

                                            من نو بهارم ، آمدم

                                              تا خارها را برکنم

                                                تو عشق زیبای منی

                                                   هم من توام هم تو منی

                                                   خشمین تویی ، راضی توی

                                                   هم شادی و هم درد و غم

                                                 لطف توصادق می شود

                                             جان من عاشق می شود

                                           بر قهر صادق می شود

                                          چون روشنایی ، بر ظلم

                                           گویم سخن را باز گو

                                            مردی کرم زآغاز گو

                                               این بی ملولی شرح کن

                                                   من سخت ، کند و کودنم

                                                          گوید که آن گوش گران

                                                                  بهتر زهوش دیگران

                                                                          صد فضل دارد این برآن

کسی آمد که دستان خیالش را بر آسمان سیاه قلبم ، پرستو کند .

قافل شد از ابر سیاه بارانی ، دل به پرواز خیالم سپرد .

به امید برگشتن ، رفتن را بال زد و در سیاهی چشمانم ، دور و ناپیدا شد .

حال بر آسمان گل های ارکیده ...

با بغض ترکیده ...

مسیر بازگشتن را نمی بیند .

بال ها خیس و تنی خسته دارد اکنون .

در خیال لانه ای زیر طاق دیوار بلند بی کسی من ...

بدنبال چوبکی یا شاخه ای شکسته ، بال می زند ، اما ...

من درخیال خیالش ، با او پرواز می کنم .

سایه ای بر دستان خیالش .

گاهی سکوت دلیل ناتوانی نیست .

سکوت خداوند ، قدرت بی انتهای اوست .

سکوت دیوانه را پر هیاهو و سکوت کودکان را از غم بسیار آنها بدانیم .

ساده از سادگی ها و بی صدا از سکوت عشق نگذریم .

       رفیق من سنگ صبور غم هام

                به دیدنم بیا که خیلی تنهام

                     هیچ کی نمی فهمه چه حالی دارم

                         چه دنیای رو به زوالی دارم

                           مجنونم و دلزده  از لیلیا

                         خیلی دلم گرفته از خیلیا

                       نمونده از جوونیام نشونی

                    پیر شدم ، پیرتو، ای جوونی

                            تنهای بی سنگ صبور

                               خونه سرد و سوت وکور

                                       توی شبات ستاره نیست

                                               موندی و راه چاره نیست

                                                              اگر چه هیچ کس نیومد

                                                                     ســـــــری به تنــهاییت نــزد

                                                                    اما تو کوه درد باش

                                                                طاقت بیارومرد باش

                                                     اگربیای همونجوری که بودی

                                                      کم میارن حسودا از حسودی

                                                         صدای سازم همه جا پرشده

                                                         هرکی شنیده از خودش بیخوده

                                                                   اما خودم پرشدم از گلایه

                                                                  هیچی ازم نمونده جز یه سایه

                                                                    سایه ای که خالی از عشق و امید

                                                                              همیشه محتاج به نور خورشید

                                                   وقتی که تنهایی میاد

                                    حس میکنم که بی کسم

                                     ترانه هام می سوزن و

                                          بریده میشه نفسم

                                                  ثانیه ها نمی گذرن

                                                        هیچ موقع فردا نمیاد

                                                          دلم دیگه زندگی رو

                                                           با این همه درد نمیخواد

                                                          بسه آخه چقدر میخوای

                                                        منو به بازی بگیری

                                                   کاشکی که راحتم کنی

                                         بگی الهی بمیری

                          بی رحمی عادتت شده

   دســـت خودت نیســـت ، میدونم

                         آخر یه روز میری و من

                                         تو حسرت تو میمونم

                                                    دست خودت نیست میدونم

                                                          لعنت به اون دل سیاه

                                                             نفرین به این بخت بدم

                                                               سیاه شده روز و شبم

                                                               اسیر و دربه در شدم

                                                             قصه ما رو هرکسی

                                                         میخونه میگه شاعرم

                                                    واصه نوشتن دروغ

                                                دستاش همیشه حاظره

                                         بسه آخه چقدر میخوای

                                   منو به بازی بگیری

                             کاشکی که راحتم کنی

                          بگی الهی بمیری

                       بی رحمی عادتت شده

                       دست خودت نیست ، میدونم

                         آخر یه روز میری و من

                            تو حسرت تو میمونم 

هرگز براي عاشق شدن ، به دنبال باران و بهار و بابونه نباش !

گاهي در انتهاي خارهاي يک کاکتوس ...

به غنچه اي مي رسي که ماه را بر لبانت مي نشاند   .

غم دل ، زندگی در حصار برکه نيست ...

غصه ما ...

زيستن با ماهياني است که فکر دريا ، هرگز به ذهنشان خطور نکرده است .